Het is inmiddels een hele poos geleden dat ik hier geschreven heb. Met alle aandacht op mijn eigen zaak & groothandel gericht, is het er niet van gekomen om ook maar aan Seconds te denken. Maar.. Hoe meer Seconds stil staat, hoe meer Lucas vooruit gaat. Het is inmiddels een hele ondernemende peuter, met absoluut een eigen willetje. 

Lucas luistert enorm goed naar ons, en ookal moeten we hem soms even op de gang zetten (de strafplek), is het een heel lief kind.  Zetje Zebra is nog steeds zijn favoriete knuffel, hij wandelt/springt inmiddels de hele kamer rond, en draagt nu maatje 86…. Wat gaat zoiets hard!! 

Zetje Zebra… Dé lievelingsknuffel van Lucas.

's Ochtends staat hij in bed en roept hij "Die! Die!" terwijl hij naar beneden wijst. Naast het bedje van Lucas, is op de één of andere raadselachtige manier Zetje Zebra terechtgekomen. In plaats van "Mama!" of "Papa!" roept hij, zwaaiend met zijn vingertje, "Die!" naar Zetje.

De oranje Zebra wordt geknuffelt, omhelsd en gezoent alsof zijn leven er vanaf hangt.

Nadat Zetje helemaal onder gekwijlt is zijn papa en mama aan de beurt……….

Goedemorgen Lucas…………………… <3

Lucas is op een leeftijd aangekomen, dat hij ontdekt dat hij zélf een eigen willetje heeft. Alles wat mama wil, wil Lucas niet, en alles wat Lucas wil, wil mama niet. Zo is het bijvoorbeeld hardstikke leuk om zélf de lepel te willen vasthouden, en is het bereinteressant hoe al dat eten in de rondte vliegt als er een hand tegenaan slaat. Je begrijpt natuurlijk dat het hier niet altijd feest is, dus er wordt ook wel eens gemopperd…

Om half vijf 's middags is mama's rustmomentje. Dan komt 'Samson en Gert' op televisie en dan zet ik Lucas rustig voor de televisie. Dan is het mama-tijd en dan kan mama rustig aan het eten beginnen. Heerlijk zo'n momentje, en daar geniet ik, zolang Lucas nog niet kan lopen, intens van.

Tja, en als Samson en Gert dan afgelopen is begint het gemopper vanzelf weer, ach… Morgen is er weer een half vijf, en overmorgen ook………

Het voelt alsof ik heel sneaky mijn land verraad als ik als enige niet voor de televisie zit te juichen. Tja sorry, ik ben nu eenmaal geen voetbalfan! Papa zat vanmiddag in zijn oranje t-shirt voor de televisie, ondanks zijn tandpijn. Morgen even de kaakchirurg bellen want het is hopeloos, waarschijnlijk gaan ze zijn verstandskies eruit halen. Maar, ondanks alle pijn zat hij wel Oranje aan te moedigen. Iets wat ik niet doe.
Vorige week kreeg je bij drie pakken pampers een gratis Oranje-tenue. En omdat er tóch nog wel een beetje Hollandsbloed in me schuilt, neem ik alles wat gratis is mee. Lucas heeft vandaag dus geschitterd in een Oranje shirt (foto) met aangehechte witte broek (rompertje). Het weer was iets te koud voor dat broekje, dus heb er een spijkerbroekje overheen gedaan. 
Lucas is een échte Hollander met het Oranje-bloed van zijn vader, want hij weet precies wanneer hij moet juichen! En terecht, Nederland heeft gewonnen met 1-0!
 

 
Het was vandaag een drukke dag die we liever hadden overgeslagen. Papa had zoveel last van tandpijn dat hij uiteindelijk toch (alweer) de tandarts heeft gebeld. Eergisteren hadden we al een poging gedaan, maar omdat de tandarts op vakantie was en pas woensdag thuis zou komen, hebben we het gelaten zoals het was. De tandpijn werd echter heviger en dus hebben we gisteren gebeld om vándaag een afspraak te maken. De assistente had zich blijkbaar vergist, of de tandarts heeft nog een dagje vakantie er aan vastgeplakt, want de tandarts kwam pas donderdag terug. Papa werd er zo moedeloos van dat we gisterenavond de spoed-tandarts hebben gebeld. "Alleen met bloedingen of ongelukken", kregen we te horen. Fijn dan! 
Papa heeft de hele nacht niet kunnen slapen, en heeft mama dus de hele nacht wakker gehouden. Vanochtend kon papa éindelijk bij een andere dienstdoende tandarts terecht en al met al is de kies eruit. 
Dat wil dus zeggen, dat de hele 'dag' overhoop ligt. Mama moet anders koken, omdat papa niet kan kauwen, papa ligt op bed en mama houdt de boel draaiende… Afijn, al met al gelukt maar pff… Deze dag gaan we snel vergeten. 

Om de 'pijn' een beetje te verzachten een grappige foto van Lucas, gisteren tijdens het avondeten gemaakt. Mama vond nog een haarklemmetje en ach, die staat Lucas ook prachtig. 

Oh.. Zondag is het vaderdag, maar ik heb nog geen flauw idee! Heeft iemand een origineel idee om papa te verassen? (Voetjes en handjes laten afdrukken heb ik al gedaan met zijn verjaardag, dus dat is geen optie meer!) 

 
Lucas is voor het eerst verkouden geweest. Kunnen we dat ook weer 'afstrepen'. 

Zondag bleef Lucas bij opa en oma slapen, omdat mama cursus had aan de andere kant van Nederland. Samen met tante W. besloten we met de auto naar Vlissingen te rijden, en daar een hotelletje te pakken. 's Ochtends om tien uur had ik freescursus. (Nee, heb niets te 'vrezen', electrisch vijlen was de opdracht). Natuurlijk geslaagd en certificaat behaald. 
Lucas heeft al die tijd bij opa en oma gelogeerd, want papa wilde graag met de mannen een biertje doen. Als je eenmaal papa bent gaat dat niet zo vaak als voorheen, dus dan is opa en oma een geweldige oplossing. Bedanken hoeven we niet, want opa en oma zijn zó blij om op hun jongste kleinkind te passen, dat wíj worden bedankt. Geweldig toch?

Maar nu, nu hangen sinds maandag de groene monstertjes aan zijn neus en lippen. Die bellen zakken zo snel naar beneden dat Lucas bíjna aan recycling doet, bahbah. Vanochtend vroeg, toen we ons ritueeltje weer hadden gedaan, en Lucas naast mama op de bank zat, kwam er een hele grote hatsjoe uit zo'n klein mannetje. 
Het snot zat werkelijk waar echt óveral! Zijn t-shirt was vies, de bank was bijna bedolven onder het slijmerige spul en ook mama was in de explosie geraakt. Ik schrok zo dat ik meteen een doekje heb gepakt om het weg te poetsen…. Maar Lucas zat zó hard te lachen dat ik eigenlijk een foto had moeten maken. Helaas pindakaas, misschien voor een volgende keer. 

Inmiddels is alles weer schoon en ligt onze kleine man in bed te slapen, samen met z'n groene snot-monstertjes.
 

Sinds kort struin ik rommelmarkten in de buurt af. Dit gaat gepaard met het zoeken van locaties, en het subtiel brengen aan mijn man. Die moet me immers naar de markt toebrengen, en het liefst nog de spullen voor mij dragen. Rommel vind ik niet het juiste woord voor zo’n markt. Natuurlijk vérkopen ze ook troep, maar waar ik naar op zoek ben is alles behalve dat. Voor mij dan.

Afgelopen zondag was hier zo’n markt in de buurt. En terwijl mijn ogen alle marktkraampjes scannen of er iets te bespeuren valt met het welbekende printje van Boerenbont, stuiten mijn ogen op een rode mok.

Te midden van een ‘boerenbont’ aan kleuren, vraagt een vrouw of ik geïnteresseerd ben. Ik glimlach en schud nee, maar denken doe ik wel. Ik denk aan de dag dat iemand, waarschijnlijk een kind, deze mok, deze rode mok, aan iemand gaf. Dat er een gevoel aan vast heeft gezeten, toen het kind deze mok kocht. Hij (kan in dit geval ook als zij gelezen worden) heeft wellicht zijn spaarpot gekeerd om dit exemplaar persoonlijk te overhandigen…

En terwijl ik verder loop, om te zoeken naar Boerenbont, denk ik nog eens na.. Zo’n mok met de tekst als ‘voor de liefste vader van de wereld’ biedt je toch niet aan op een rommelmarkt? Ik hoop stiekem dat deze vrouw hem niet heeft verkocht………………

Morgen is Papa jarig, en daarom zijn Lucas, oma en ik druk in de weer geweest. Want tja, wat moet je hem nou geven? Alles wat zijn hartje begeert heeft hij al, en om nou niets te geven is ook zo wat……… Gelukkig wist ik al snel wat we beide erg leuk zouden vinden; handjes en voetjes van Lucas.
Toen Lucas net geboren was zijn we bezig geweest met gips-afdrukken, maar dat werkte totaal niet. Van de week ben ik dus druk bezig geweest bij oma om Lucas’ handjes en voetjes een beetje toonbaar op het doek te krijgen. Het was echt moeilijker dan ik dacht, want Lucas zijn kleine handjes knijpen liever dan dat hij ze spreid. Uiteindelijk is het een mooi resultaat en zullen deze mooie schilderijen een prachtig plaatsje gaan krijgen………….

Gefeliciteerd schat, met je 32e verjaardag!